Normaal houd ik er niet zo van om verhaaltjes in ‘en toen, en toen’ vorm te schrijven, maar ik denk dat het voor deze trip wel handig is. Dus het begon allemaal vorige week zaterdag 5 februari. Om 17:00 vertrok onze trein richting het hoge hoge noorden en toen was het zover. In totaal waren we met 19 personen, 16 mannen en 3 vrouwen. De groep bestond uit: een Portugees, een Canadees, een Fin, twee Fransmannen, een Australiër, een oostenrijker , vijf Italianen , vijf Duitsers en Atty en ik (the two Dutch girls).
Op de heenweg hadden we gewone zitplaatsen, wat in eerste instantie niet zo erg leek, maar na 20 uur heb je op alle mogelijk posities in de stoel gelegen/gezeten/gehangen! Het was dus nogal een vermoeiende reis, niet alleen om het de stoelen maar ook omdat een aantal mannen het nodig vonden de eerste nacht door te komen met wodka. Als de Italiaan naast je een ‘tandpasta-snor’ krijgt lig je toch niet heel relaxed in je stoel..
Rond half 11 kwamen we aan in Boden, waar we nog moesten overstappen op een andere trein voor nog zo’n 3 uur richting de eindbestemming. Dit was ook meteen onze eerste ervaring met de kou, zo’n -25 graden.. Gelukkig liet de andere trein niet lang op zich wachten, zodat we weer konden opwarmen in de trein.
Inmiddels zagen we nog maar twee dingen als we naar buiten keken: sneeuw en bomen. Het was wel even wennen, want in het zuiden van Zweden was het inmiddels een stuk groener aan het worden (nu ik deze blog schrijf heeft het hier inmiddels ook al weer gesneeuwd!).
Rond 2 uur kwamen we aan in Kiruna en toen gingen we als eerst op zoek naar ons hostel. Niet iedereen had zijn lange onderbroek aangedaan en na de eerste ervaring met -25 wilde de meeste mensen zich toch wel even extra aankleden. Maar mannen zijn net kinderen, dus onderweg naar het hostel moest er natuurlijk wel even met de grote hoeveelheid sneeuw gespeeld worden ;-).
Nadat we alle spullen gedropt hadden, was heel de middag nog open. We wilde allemaal graag naar het ijshotel. Waar we alleen niet aan hadden gedacht was dat het zondag was en betreft het openbaarvervoer is Lapland net Waspik: er rijden geen bussen op zondag! Een gedeelte van de groep besloot om terug te gaan naar het hostel en alvast boodschappen te doen voor het avondeten.
We bleven met zijn 11 over en hebben een taxi gepakt richting het ijshotel, wat nog zo’n 15 km verder in the middle of nowhere ligt. Het is nogal toeristisch, je betaald ruim 20 euro om naar binnen te mogen en ik denk dat ik nu voor de rest van mijn leven geen ijshotel meer hoef te zien. Maar het was wel leuk om een keer te ervaren. Het ijshotel in Kiruna is het grootste van de wereld en het is zeker heel bijzonder om te zien hoe de kunstenaars prachtige kamers creëren uit ijs en sneeuw.
Ik denk dat onze groep het het beste hadden bekeken, want toen we terug kwamen waren de Italianen pasta aan het koken en konden we meteen aanschuiven. Het was een erg gezellig en gemoedelijke groep. Na een heerlijke warme douche, wat je wel nodig hebt na 20 uur trein, hebben we met zijn allen gezellig op een van de kamers gezeten. De mannen deden drank spelletjes en de vrouwen keken, lachte toe en maakte filmpjes!
De ochtend daarna was het dan tijd voor het echte avontuur, als je de reis daarvoor al geen avontuur kan noemen. Om half 10 stond Henrik op de stoep van het hostel. In drie auto’s reden we zo’n 10 km verderop naar het startpunt (lees: een grote container en een hok met honden). Daar moesten we ons gaan omkleden en werden we zodoende gehesen in prachtige (lees: oerlelijke) maar warme groene pakken en grote snowbootz. We leken wel 19 groene michelin mannetjes. Ondanks de vele kleren, blijven je voeten in -25 koud! Dus dat betekend 19 rond rennende michelin mannetjes in lapland ;-) Beweging is het enige wat je voeten warm houd.
Na vele instructies betreft de honden, de slee en de snowmobiles en vele waarschuwingen (dit is LAPland geen DISNEYland). Gingen we met zijn alle richting het basis kamp, ik denk zo’n 40 minuten langs een rivier richting ‘the midle of nothing’ (want in the ‘middle of nowhere’ waren we al).
Dit was zo bijzonder, onwerkelijk en zoals in de film en zelfs dan is het nog een understatement! Om je heen zie je alleen maar prachtige witte natuur, bergen bomen en de rivier die op sommige plekken nog open is. Daarnaast zit je op een slee, die je zelf mag besturen. Iedereen is euforisch en koud.. want mijn voeten voelde ik na een tijdje niet meer. Om de zoveel tijd stopte we even om de honden een pauze te geven en van chauffeur te wisselen. Na een tijdje kwamen we aan.. alleen we zagen helemaal niets! Alleen maar wit om je heen en daar was ons kamp?! We moesten nog zo’n 15 minuten lopen over een bevroren meer (hoe vet!?) richting het basiskamp. Iedereen was moe, koud en vooral heel hongerig! Maar nee.. geen warme thee en een openhaard. Want om thee en een vuur te krijgen heb je hout en water nodig en aangezien we op het einde van de aarde waren kun je niet even water uit de kraan halen of hout bij de winkel halen. Dus we moesten eerst hout gaan hakken en op zo’n moment ben je heel gelukkig dat je met 16 mannen bent!
Om 3 uur mochten we eindelijk gaan lunchen. Ik was zo hongerig en begon vol goede moed aan de gevulde rendiersoep, maar mijn maag vond het iets minder lekker. Na een half bord maakte mijn buik net zoveel lawaai als een rendier. En daarnaast zat het me misschien toch dwars toen de man zei dat de Kerstman me nu niet meer aardig vond.. ;-)
Na het eten hebben we water uit de rivier gehaald, heb ik de buitentoilet geprobeerd--> wat een heel avontuur is, ik bedoel met -25 graden in een gat in een houten plank plassen.. ’S avonds was het tijd voor de sauna en ook hier was ik blij dat ik met 16 mannen was haha (geen verdere uitleg nodig denk). Wat natuurlijk het leukste aan de sauna was is om met je bikini in -25 in de sneeuw te lopen. Ik was niet zo fanatiek als sommige (lees: sneeuwduiken maken) maar was ook niet zo als Atty die heel sexy onder haar bikini haar snowbootz droeg ;-). Die nacht heb ik heerlijk geslapen in onze Lapse hut, op het punt na dat ik heel erg moest plassen maar bang was dat de trip naar de wc niet zou overleven in de nacht!
De ochtend daarna hebben we heerlijk ontbeten in onze hut bij de openhaard en die dag mochten we verschillende activiteiten ondernemen. Helaas konden we niet ijsvissen omdat het een paar graden warmer was geworden (-18) en het te gevaarlijk was geworden door water onder de sneeuw.
We hebben met kleine ‘kont-sleeën’ (stuk plastic wat je onder je kont schuift) van de berg afgegleden en Atty en ik besloten om een wandeling te maken om wat mooie foto’s te maken. Een foto die niet mag ontbreken is een ‘snowangel’ :
Die middag hadden we een heerlijke lunch (geen rendier), we gingen onze eigen worstjes warm maken in de ‘bbq-hut’: een hut met een grote vuur in het midden waar we met zijn achten onze worstje konden opwarmen in het vuur. Vervolgens kreeg je in de keuken aardappelpuree en witte bonen in tomatensaus en heel ketshup natuurlijk!
Om 2 uur kwam Henrik terug naar het kamp en zijn we met zijn alle op snowmobiles terug gegaan naar de verzamelplek. Om half 6 hadden we onze trein terug, dit keer hadden we gelukkig slaapcabines. Na het vieren van een verjaardag van een van de Italianen heb ik heerlijk geslapen. Om het even snel af te ronden: die ochtend moesten we overstappen in Stockholm waar we een uurtje moesten wachten en om 2 uur waren we terug ‘thuis’ in Göteborg , om 5 uur zat ik bij mijn eerste les Zweeds en die avond was ik helemaal afgebrand.
Zo dit is een flink verhaal, als er nog vragen zijn kunt u contact opnemen via onderstaand formulier ;-)
X Eefje
p.s zoals jullie misschien hebben opgemerkt is er geen kopje ‘polarlights’ aanwezig in mijn blog, dit komt omdat we deze niet of nauwelijks hebben mogen meemaken. Heel erg jammer, maar zelfs als je op goede plaats en tijd bent, kun je pech hebben.
Hai Eefje, je verhaal had ik al gehoord maar om te lezen is ook een belevenis. Jammer dat je niet helemaal fit bent, hoop dat het gauw over is. Groetjes en een dikke kus Carla
BeantwoordenVerwijderen